Achter de schermen wordt hard gewerkt aan grote bestuurlijke opgaven, maar de werkelijke betekenis daarvan zie je pas als je het dorp in gaat. Vier bijzondere ontmoetingen in mijn eerste weken laten precies zien waar het in Woudenberg om draait: niet om abstracte systemen, maar om menselijke verbinding en een gezamenlijk resultaat.

Het Cultuurhuis: Muren bouwen, ontmoeting smeden

Het Cultuurhuis staat aan de vooravond van een ingrijpende vernieuwbouw; de gemeenteraad heeft hiervoor €3,3 miljoen beschikbaar gesteld. Binnen mijn portefeuille ben ik verantwoordelijk voor het tot stand komen van deze vernieuwing. Natuurlijk vraagt een project van deze omvang om strakke budgetbeheersing en een slimme indeling van de ruimtes. Tijdens mijn kennismaking met de enthousiaste gebruikers en vrijwilligers werd mij één ding overduidelijk: ‘stenen’ zijn slechts de voorwaarde.

Het Cultuurhuis wordt pas écht het bruisende “huis van Woudenberg” als de bibliotheek, op de begane grond, De Kleine Schans, Kunst & Cultuur en de historische vereniging elkaar moeiteloos weten te vinden. Onze opgave is dan ook helder: we bouwen niet alleen aan een gebouw, we bouwen aan een plek waar inwoners van alle generaties binnen kunnen stappen om elkaar te ontmoeten.

Het Buitengebied: Eerlijk in gesprek met de toekomst

Het landelijk gebied staat landelijk en provinciaal onder grote druk door de regels, of eigenlijk het ontbreken van rechtsgeldende regels, rond stikstof en de uitwerking van het Utrechts Programma Landelijk Gebied (UPLG). Op 10 juli ging ik op bezoek bij een agrarisch ondernemer in ons buitengebied, samen met LTO en vertegenwoordigers uit de intensieve veehouderij.

Hoewel de bestuurlijke context complex is, trof ik aan de keukentafel vooral mensen die wilde werken aan een oplossing. Het feit dat juist jonge boeren vol overgave meedenken over toekomstgerichte oplossingen geeft mij hoop en vertrouwen. In Woudenberg hebben we het geluk dat we geen directe dwangmaatregelen vanuit Natura 2000-gebieden kennen; dat geeft ons de ruimte om het gesprek aan te gaan op basis van vertrouwen in plaats van conflict. De toekomst van ons platteland maken we immers niet over boeren, maar mèt boeren. Mijn rol is om die dialoog eerlijk, helder en open te houden.

De Kleine Schans: Sterk wat goed is, bouwen aan de toekomst

In het sociaal domein is De Kleine Schans dé spil in ons dorp — één herkenbaar en nabij loket voor jeugd, Wmo, werk & inkomen en participatie, georganiseerd als coöperatie met lokale zorgpartners. Tijdens mijn kennismaking met Anne-Mariecke Haijtink en Sanne van de Wetering werd opnieuw bevestigd waarin de kracht van Woudenberg schuilt: korte lijnen, betrokkenheid en snel kunnen handelen.

Als bestuurder geloof ik dat wat goed werkt, beschermd en gekoesterd moet worden. De slagkracht van De Kleine Schans is een schoolvoorbeeld van de menselijke maat in de zorg: dichtbij, benaderbaar en zonder onnodige bureaucratie. Mijn opdracht voor de komende jaren is niet om dit beproefde model te veranderen, maar om te borgen dat het ook op de lange termijn financieel en organisatorisch toekomstbestendig en werkbaar blijft.

Spoednoodopvang: De praktijk van menselijkheid

De aankomende weken vangt Woudenberg tijdelijk asielzoekers op in de spoednoodopvang bij De Camp. Op sociale media gaan bij dit soort thema’s soms zorgen rond. De opvang verloopt in de praktijk rustig, zorgvuldig en ordelijk, mede dankzij de duidelijke afspraken en de inzet van de locatiemanagers, beveiliging en hulpdiensten. Onze organisatie met Sophie Ketels en Theona Zeeuwe-Willigenburg voorop hebben dit goed georganiseerd.

Wat ik mooi vind, is de manier waarop de inwoners hun inzet leveren. Met initiatieven zoals taallessen en praktische begeleiding laten zij zien wat Woudenbergse gastvrijheid en betrokkenheid betekent. Het bewijst dat complexe maatschappelijke vraagstukken slagen zodra je ze klein, menselijk en transparant houdt. Door direct en persoonlijk in verbinding te blijven met omwonenden en inwoners, bouwen we aan rust en wederzijds begrip en een fijne en veilige plek voor de asielzoekers.

Samen verder met een Woudenbergse Blik

Wanneer ik deze eerste weken overzie, is er één rode draad: alles wat we als gemeentebestuur doen, valt of staat met de kwaliteit van de onderlinge verbinding. Mooie plannen op papier krijgen pas waarde wanneer we ze samen met inwoners, ondernemers en partners in de praktijk brengen — zonder mooie praatjes, maar gericht op concrete resultaten.

Als wethouder wil ik vooral benaderbaar, zichtbaar en toegankelijk zijn. Ik blijf de komende tijd dan ook heel graag met u in gesprek. Heeft u een idee voor ons dorp, maakt u zich ergens zorgen om, of wilt u gewoon eens van gedachten wisselen? Spreek mij gerust aan op straat, in het cultuurhuis of rondom het gemeentehuis. Samen werken we aan een veilig, sociaal en toekomstbestendig Woudenberg.

Jaren geleden begon ik een toespraak in de Baarnse raadszaal met een citaat van Winnie de Poeh: als je iemand zijn grote laarzen ziet aantrekken, weet je één ding zeker — er staat een avontuur te gebeuren. Op 2 juli trok ik die laarzen zelf weer aan. Na zestien jaar lokale politiek en vier jaar wethouderschap in Baarn, ben ik diezelfde dag geïnstalleerd als wethouder van Woudenberg. Twee gemeenten, één dag, en een overtuiging die meeverhuisde: politiek krijgt pas écht betekenis in de haarvaten van een dorp.

Zestien jaar Baarn: de kleine dingen wegen het zwaarst

In Baarn leerde ik dat de grote budgetten en dikke nota’s zelden zijn waar het verschil wordt gemaakt. Dat gebeurt in een veilige oversteekplek voor schoolkinderen, in de waardering voor een mantelzorger, in het simpelweg regelen van een fiets voor iemand die via het Armoedepact weer grip op zijn leven krijgt. Grote projecten halen het nieuws; de kleine, menselijke interventies bepalen of mensen zich gezien voelen.

Ik nam ook een andere les mee: wie aan tafel zit, heeft articulatiemacht. Je krijgt de stem om te spreken namens wie zelf niet gehoord wordt. Dat is een voorrecht, geen automatisme — en het werkt alleen als je bereid bent te accepteren dat een ander weleens gelijk kan hebben. Geen enkele partij heeft de absolute waarheid in pacht. Democratie is, in de kern, samenwerking die je niet kunt afdwingen maar wel kunt verdienen.

Woudenberg: een historische coalitie en een oud beeld

Diezelfde avond nog stond ik in Woudenberg, aan het begin van een coalitie die qua samenstelling historisch genoemd mag worden. Bij zo’n nieuw begin moest ik denken aan het beeld van de adelaar die haar jongen leert vliegen: ze werpt ze in de lucht, en als ze dreigen te vallen, vangt ze hen op met haar wieken om ze daarna weer omhoog te gooien — totdat ze het zelf kunnen.

Dat is voor mij de kern van een betrouwbare overheid. Ruimte geven aan Woudenbergers om te ondernemen, elkaar te ontmoeten en op eigen kracht te leven — maar er onvoorwaardelijk staan met een vangnet als het misgaat. Mensen vrijlaten, niemand laten vallen. Die menselijke maat wil ik meebrengen, met respect voor de waarden die dit dorp al eeuwenlang dragen.

Ik breng zestien jaar lokale bestuurservaring mee, aangevuld met twintig jaar ervaring in het bedrijfsleven. Die achtergrond heeft mijn manier van werken gevormd: nuchter, resultaatgericht, goed luisteren naar wat er op de werkvloer speelt, en snel schakelen als de situatie daarom vraagt. Dat is geen andere stijl dan die ik in Baarn hanteerde; het is dezelfde pragmatische aanpak, nu ingezet voor een nieuwe gemeenschap.

De nuance: vertrouwen bouw je, je erft het niet

Ik ben me ervan bewust dat het vertrouwen dat ik in zestien jaar in Baarn heb opgebouwd, in Woudenberg niet automatisch meekomt. Dat is een goede zaak — vertrouwen moet je verdienen, niet meebrengen als handbagage. Onze band met Woudenberg is al jaren warm en praktisch: via een vaste plek op de camping ken ik het dorp, maar zeker nog niet in de breedte en diepte die dit ambt vraagt.

Dat betekent dat ik de komende periode niet begin met kant-en-klare antwoorden, maar met vragen. Wat speelt er écht in de kernen en de buitengebieden? Waar loopt het ondernemerschap tegenaan? Wat vinden agrariërs die de ruimte nodig hebben, en inwoners die diezelfde ruimte anders willen invullen? Deze coalitie geeft een uitgelezen kans om die vragen breed en open te stellen — juist omdat er niet één vanzelfsprekend antwoord is.

Vooruitkijken: leren kennen, niet aan de vergadertafel

Daarom doe ik bij deze eerste editie van ‘Met een Woudenbergse Blik’ een concreet voorstel. Ik wil Woudenberg niet alleen leren kennen via dossiers en vergaderstukken, maar via de mensen zelf. Dus: laten we kennismaken. Niet aan een vergadertafel, maar buiten — wandelend of fietsend naar de plek die voor u iets betekent. Uw favoriete stukje weidegrond, de plek waar u als kind speelde, de hoek van het dorp waar volgens u iets moet veranderen. Vertel me daar wat u belangrijk vindt voor de toekomst van Woudenberg.

Dit is een open uitnodiging aan alle inwoners van Woudenberg. Stuur een bericht, en we maken een afspraak.

In de komende afleveringen van ‘Met een Woudenbergse Blik’ ga ik regelmatig dieper in op wat er in Woudenberg speelt — dossier voor dossier, altijd vanuit de vraag wat het betekent voor de mensen die hier wonen en werken. Nieuwe laarzen, zelfde kompas: de kleine dingen doen ertoe, en die vind je alleen door ze zelf op te zoeken.

Voorzitter, leden van de raad, inwoners van Woudenberg,

Als u mij vraagt wie ik ben, dan begint mijn antwoord niet met politieke ambities of bestuurlijke ervaring. Het begint thuis. Ik ben de man van Carola. Ik ben de vader van Tijmen en Maud, en van onze sterrendochter Carlijn. Zij zijn mijn anker. Zij herinneren mij er elke dag aan dat beleid geen abstracte papierwinkel is, maar dat politiek gaat over de wereld die we achterlaten voor onze kinderen. Mijn naam is Mark Eijbaard.

Besturen gaat voor mij in de kern niet over systemen of regels, maar over mensen. Het gaat over het bouwen van bruggen tussen het gemeentehuis en de samenleving, met een diep gevoel van verantwoordelijkheid voor álle Woudenbergers, ongeacht politieke of levensbeschouwelijke kleur.

We starten in Woudenberg aan een nieuwe politieke periode met een coalitie die qua samenstelling historisch genoemd mag worden. Juist nu is het van cruciaal belang om direct de verbinding te zoeken. In de aanloop naar vanavond moest ik denken aan het krachtige beeld van de adelaar die haar jongen draagt. Een vogel die haar jongen in de ruimte werpt om te leren vliegen. En als ze dreigen te vallen, vangt ze hen halverwege op met haar wieken en gooit ze weer omhoog, totdat ze het zélf kunnen.

Dát is voor mij de essentie van een betrouwbare overheid. Een overheid die de Woudenbergers de ruimte geeft om te ondernemen, elkaar te ontmoeten en te leven op eigen kracht — maar die er onvoorwaardelijk staat met een vangnet als het misgaat. We laten mensen vrij, maar we laten niemand vallen. Dat is de menselijke maat die ik wil meebrengen, met respect voor de waarden die dit dorp al eeuwenlang dragen.

Om die belofte waar te maken, breng ik zestien jaar aan lokale politieke ervaring mee. Maar ik neem nóg iets mee: twintig jaar ervaring in de retail, waarvan tien jaar op de hoofdkantoren van Jumbo en HEMA. Het bedrijfsleven heeft mijn werkwijze gevormd: nuchter, resultaatgericht, luisteren naar wat er op de werkvloer speelt en snel schakelen als de situatie daar om vraagt. Die pragmatische aanpak zet ik vanaf vanavond in voor Woudenberg.

Onze band met Woudenberg is al jaren warm en praktisch via onze vaste plek op de camping. Ik ken al wat wegen, maar ik wil het dorp en de buitengebieden nog veel dieper leren kennen. Daarom wil ik u, de inwoners, de ondernemers en de agrariërs, vanavond een concreet voorstel doen: laten we met elkaar in gesprek gaan. Vooral niet aan de vergadertafels, maar buiten. Laten we samen gaan wandelen of fietsen. Laat mij uw mooiste plekje in Woudenberg zien, en vertel me daar wat we met elkaar belangrijk vinden voor de toekomst van deze gemeente.

Vanaf vanavond stroop ik de mouwen op. Ik kijk uit naar de samenwerking met onze ambtenaren, met de samenleving, en nadrukkelijk met ú.

Laten we samen de ruimte opzoeken. Laten we elkaar ondervangen waar nodig. En laten we er samen voor zorgen dat iedereen in Woudenberg kan vliegen op eigen kracht.

Dank u wel.

Als ik op de fiets door Baarn rijd, van de polder van Eemland naar de bossen van de Heuvelrug, zie ik hoe bijzonder en afwisselend onze omgeving is. Het is een landschap waar generaties boeren en landgoedeigenaren met zorg aan hebben gewerkt. Maar ik merk ook dat die omgeving onder druk staat. De ruimte is schaars en de wensen zijn groot: we hebben woningen nodig voor onze jongeren en een goed perspectief voor de mensen die ons landschap beheren.

Op dit moment ervaar ik in gesprekken dat we op veel vlakken ‘op slot’ zitten. Dat is voor niemand een prettige situatie. Het beperkt de mogelijkheden voor woningbouw en brengt onzekerheid voor onze agrariërs en landgoedeigenaren.

Samenwerken aan balans

Onlangs heeft de provincie Utrecht de plannen voor het landelijk gebied (UPLG) en de nieuwe Omgevingsvisie gepresenteerd. Dit zijn belangrijke plannen die richting geven aan onze leefomgeving voor de komende jaren. Een centraal thema hierin is het herstel van onze natuur.

Soms wordt de vraag gesteld waarom natuurherstel zo’n prominente plek inneemt. In de praktijk zie ik dat een gezonde natuurlijke basis de weg vrijmaakt voor andere belangrijke opgaven, zoals woningbouw. Het is een noodzakelijke stap om weer beweging te krijgen in projecten die voor Baarn cruciaal zijn. Door nu te investeren in de kwaliteit van onze leefomgeving, creëren we de ruimte die nodig is voor de toekomst.

Keuzes in het landschap

Het vinden van de juiste balans tussen verschillende ambities is een grote puzzel. Ik zie dat plannen soms met elkaar schuren. Denk bijvoorbeeld aan de wens voor duurzame energieopwekking tegenover de bescherming van onze kwetsbare weidevogelgebieden.

Voor mij is het behoud van het unieke karakter van ons landschap en de bescherming van de biodiversiteit — zoals onze weidevogels — van onschatbare waarde. In de zienswijze die we als gemeente hebben ingediend, vragen we de provincie dan ook om meer duidelijkheid en samenhang. Het is essentieel dat we kaders krijgen die ook lokaal goed uit te leggen zijn aan de mensen die het aangaat. Alleen met heldere keuzes kunnen we de onzekerheid bij onze inwoners wegnemen.

Verbinding als vertrekpunt

Hier ligt voor mij de grootste uitdaging als bestuurder. Het is mijn taak om niet aan de zijlijn te blijven staan, maar actief mee te zoeken naar oplossingen die passen bij de menselijke maat in Baarn.

Ik wil een partner zijn voor onze boeren en landgoedeigenaren. Dat betekent dat ik naast hen sta, luister naar hun zorgen en samen kijk naar wat er wél mogelijk is binnen de nieuwe kaders. We hoeven het niet altijd direct eens te zijn over de weg, zolang we het doel — een vitaal en leefbaar Baarn — maar voor ogen houden.

Uiteindelijk gaat het erom dat we met elkaar in gesprek blijven en samen bouwen aan een dorp waar het voor iedereen goed wonen en werken blijft. Daar zet ik me graag voor in.

Want financiële rust is de basis voor alles. Als de zorgen over morgen minder worden, ontstaat er weer ruimte om mee te doen in onze mooie gemeenschap, om te dromen en om te groeien.

Een integrale blik

Met dit plan slaan we een nieuwe weg in. We stoppen met de versnipperde aanpak en kiezen voor één integrale blik op armoede en schulden. Wat merkt u daarvan in Baarn?

• Vertrouwen als fundament: We verminderen de regeldruk en bureaucratie. We willen naast onze inwoners staan, niet tegenover hen.
• Kansen voor ieder kind: Geen enkel kind in Baarn mag aan de zijlijn staan. Of het nu gaat om sport, cultuur of schoolreisjes; we zorgen dat elk kind kan meedoen.
• Een breed vangnet: Door de inkomensgrens voor regelingen op 130% van de bijstandsnorm te houden, ondersteunen we ook de groep die ‘net boven de grens’ leeft en het vaak lastig heeft.

Samen voor een vitaal Baarn

Ik kijk ernaar uit om de komende jaren, samen met alle betrokkenen, de schouders onder dit plan te zetten. Voor een sociaal en vitaal Baarn! Samen zorgen we ervoor dat hulp dichtbij is en dat niemand er alleen voor staat.

Misschien klinkt het als ‘slechts’ een naamswijziging of een administratieve verschuiving, maar voor mij als wethouder is dit een fundamentele stap om de zorg voor onze inwoners toekomstbestendig te maken. Ik neem jullie graag mee in het waarom achter deze transitie.

Waarom deze verandering?

De samenleving verandert en hulpvragen worden complexer. We zagen dat de oude structuur van BBS, hoewel waardevol, tegen grenzen aanliep. Om onze inwoners écht goed te kunnen helpen, hadden we twee dingen nodig die op het eerste gezicht tegenstrijdig lijken: meer schaalgrootte én meer nabijheid.

Met Eemkracht realiseren we precies dat:

• Robuustheid aan de achterkant: Door de samenwerking tussen Baarn, Bunschoten en Soest te intensiveren in één stevige bedrijfsvoeringsorganisatie, bundelen we specialistische kennis en verminderen we de kwetsbaarheid van onze dienstverlening.
• Nabijheid aan de voorkant: Dit is voor mij cruciaal. De beweging naar Eemkracht stelt ons in staat om met integrale teams lokaal in Baarn te werken. Hulp, steun en gesprekken vinden plaats in de eigen gemeente, dicht bij de leefwereld van de inwoner.

Kortom: we organiseren de specialistische kracht regionaal, zodat we de menselijke maat lokaal kunnen garanderen.

Een warm welkom

Een organisatie is niets zonder de mensen die het werk doen. Deze transitie betekent ook dat we nieuwe gezichten mogen verwelkomen. Naast de vertrouwde collega’s van BBS, zijn er per 1 januari ook medewerkers vanuit de gemeentelijke organisaties overgegaan naar Eemkracht.

Aan al deze medewerkers wil ik zeggen: welkom! Jullie kennis, ervaring en hart voor de publieke zaak zijn onmisbaar. Ik kijk ernaar uit om te zien hoe jullie in deze nieuwe setting de krachten bundelen.

Samen voor Baarn

De naam zegt het al: Eemkracht. Het staat voor de gezamenlijke energie die we steken in het ondersteunen van iedereen die dat nodig heeft. Of het nu gaat om Jeugdwet, Wmo of Werk & Inkomen; we doen dit om het beste te bereiken voor Baarn, Bunschoten en Soest.

Laten we er een mooi jaar van maken, waarin we niet alleen naar systemen kijken, maar vooral naar elkaar omzien.

Heeft u vragen over wat deze verandering in de praktijk betekent, of wilt u eens van gedachten wisselen over de lokale zorg in Baarn? Stuur een bericht.

Ruimte voor een nieuwe generatie

Ik kijk met oprechte bewondering naar de energie van onze nieuwe lijsttrekker Valentijn. Hij bereikt inwoners die het vertrouwen in de politiek soms al kwijt waren. Samen met Svenja, die haar onmisbare FNV-ervaring meebrengt, en Hind, die als jong talent de brug slaat tussen generaties, staat er een team dat Baarn een stap verder gaat helpen.

Voor mij is het een principekwestie: wethouders moeten na hun termijn niet direct weer de raad in; de rollen van controleur en bestuurder moeten zuiver blijven.

De ander kan ook gelijk hebben

De politiek is soms ingewikkeld geworden. Ik mis vaker de nieuwsgierigheid naar het standpunt van de ander. Te vaak gaat het om het belachelijk maken van meningen vanuit het eigen ‘juiste’ gelijk. Democratie kan voor mij alleen werken als je durft te vertrekken vanuit de gedachte: de ander zou ook wel eens gelijk kunnen hebben.

Ik heb dat zelf ervaren. Direct na mijn aantreden kreeg ik een motie van afkeuring die meer voelde als een ontlading van politieke teleurstelling dan als inhoudelijke kritiek. Ook het debat rondom azc Soestdijk vloog, ondanks oprechte excuses en transparantie, volledig uit de bocht. Juist die momenten versterken mijn overtuiging dat we terug moeten naar een dialoog op basis van inhoud en respect.

Investeren in wat écht telt

Mijn ambitie om als kandidaat-wethouder door te gaan is geworteld in het werk dat we zijn gestart. Neem het beheer van onze openbare ruimte. Jarenlang was dit team onderbezet en het beleid ondergewaardeerd, waardoor we een forse achterstand hebben goed te maken. We hebben nu de fundamenten gelegd, maar we hebben de komende tien jaar nodig om weer echt ‘in control’ te komen. Ook de nieuwe start voor ons sociaal ontwikkelbedrijf zorgt ervoor dat we onze inwoners een eerlijk perspectief kunnen blijven bieden.

De toekomst van Baarn

Onze visie op Baarn in 2050 is ambitieus: een sociaal, duurzaam en levendig dorp. Maar visie zonder fundament is een luchtkasteel. Daarom ben ik er trots op dat ons plan volledig financieel onderbouwd is. We realiseren onze doelen niet door simpelweg meer uit te geven, maar door fundamenteel slimmer te werken.

Werken aan Geldzorgen

Een van de belangrijkste pijlers onder dat sociale Baarn is ons nieuwe plan tegen armoede. Want, zoals we in ons beleidsplan schrijven:

“Armoede is geen keuze, en een schuld is zelden het gevolg van één verkeerde beslissing; het is vaak een opeenstapeling van omstandigheden waarin mensen de grip op hun leven verliezen.”

Daarom kiezen we voor vertrouwen in plaats van controle, en voor hulp die écht dichtbij is.

Ik blijf me inzetten voor een Baarn waar we naast de inwoner staan, niet tegenover hen.

Het Kantelpunt

Waarom is dit plan juist nu zo cruciaal? Onze 0-meting leverde een confronterende waarheid op. Hoewel Baarn groen oogt, staat ons bomenbestand op een kantelpunt. Door de klimaatverandering, de druk op de ondergrond en de eenzijdige opbouw van ons bestand (veel eiken en beuken in verharding), dreigen we tot 2035 maar liefst 30% van ons bladerdek te verliezen. Niets doen is geen optie als we het ‘Vorstelijk Groene’ karakter van ons dorp willen doorgeven aan de volgende generatie.

De Strategische Keuze: Kwaliteit en de 3-30-300 Regel

Onze belangrijkste keuze is de overstap naar de 3-30-300 norm. Dit is geen abstracte rekensom, maar een directe investering in uw leefkwaliteit:

• Zicht op groen (3): Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat het zien van drie bomen vanuit je woning stress verlaagt.
• Kroonbedekking (30%): We sturen op ‘kroonvolume’. Eén volwassen boom met een brede kroon doet qua koelte en wateropvang meer dan tien jonge sprietjes. In elke wijk streven we naar 30% schaduw door bladeren.
• Nabijheid (300m): Een koele, groene plek moet voor iedereen bereikbaar zijn binnen 300 meter.

Bomen als Fundament voor Gezondheid

Deze keuzes maken we niet alleen voor de natuur. In de NRC las ik vandaag over het advies van het RIVM: de openbare ruimte moet drastisch anders worden ingericht om sport en bewegen te stimuleren. Het RIVM stelt dat we een kwart van onze ruimte hiervoor moeten reserveren.

In Baarn trekken we die lijn door: onze bomen zijn de infrastructuur voor die gezonde levensstijl. Zonder de schaduw en de aangename temperatuur die bomen bieden, wordt die ‘beweegruimte’ in de zomer simpelweg te heet om te gebruiken. Groen is de motor achter een vitale samenleving.

Ruimte onder de Grond

De grootste uitdaging is de puzzel onder het asfalt. De energietransitie vraagt om kilometers aan kabels, maar een boom heeft doorwortelbare ruimte nodig. Met onze nieuwe ‘toekomstprofielen’ leggen we vast dat een boom een gelijkwaardige plek krijgt in de ondergrond. Het is een keuze voor de lange termijn: een gezonde groeiplaats nu, voorkomt kap in de toekomst.

Laat ik beginnen met een compliment aan Mirjam Sterk. Het is politiek moedig om in deze tijd scherpe keuzes te durven maken. De provincie kiest onomwonden voor het herstel van het watersysteem en de natuurwaarden als basis voor economisch perspectief en hoopt daarmee de weg te openen voor de vergunningverlening. Als wethouder van een groene gemeente kan ik die richting in de basis alleen maar onderschrijven. Niets doen is geen optie.

Echter, respect voor de provinciale ambitie betekent niet dat we blind zijn voor de lokale realiteit. De provinciale kaders dwingen ons in Baarn tot fundamentele gesprekken over de inrichting van onze schaarse ruimte.

1. Het eerlijke verhaal voor onze boeren

De provincie zet voor Eemland en de flanken van de Heuvelrug in op stevige doelen: peilverhoging voor het veen en stikstofreductie. En dat betekent iets voor onze boeren, de optelsom van deze maatregelen raakt het hart van hun bedrijfsvoering.

Daarbij wil ik benadrukken dat we niet beginnen bij nul. Eemland is nu al een gebied van internationale klasse voor weidevogels. Dat is geen gelukkig toeval, maar het resultaat van jarenlange inspanningen van onze boeren. Zij zijn geen tegenstanders van natuur, maar juist de dagelijkse beheerders ervan. Zonder de boer die maait, weidt en nesten beschermt, verruigt het landschap en verdwijnt de grutto. De provinciale ambitie om dit kerngebied te versterken snappen we, maar dat kan alleen mét de mensen die de laarzen in de klei hebben staan.

Mijn grootste zorg zit in de onzekerheid van het verdienmodel. We vragen ondernemers om hun bedrijfsvoering permanent aan te passen (extensiveren, natter boeren), terwijl de beschikbare subsidies vaak tijdelijk van aard zijn en de innovaties niet altijd erkend. Dat wringt. Je kunt geen bedrijf voor de volgende generatie bouwen op een subsidiepotje dat over zes jaar misschien leeg is, of met technische innovaties waarvan onzeker is of die juridisch standhouden.

Als gemeente staan we niet aan de zijlijn. We hebben goed contact met individuele boeren en de boerenorganisaties in ons gebied. Binnenkort zitten we weer om tafel om deze implicaties te bespreken. Hun zorgen over dit economisch perspectief zullen wij nadrukkelijk meenemen in onze reactie naar de provincie.

2. Het zoet en het zuur eerlijk verdelen

Daarnaast maak ik me zorgen over de uitwerking van de zogenaamde ‘recreatiezonering’. Het doel – rust creëren voor kwetsbare natuur – is nobel. Maar het risico is een dubbel waterbedeffect.

Als we populaire uitloopgebieden rondom Baarn beperken, concentreert de lokale drukte zich in een steeds kleiner gebied. Maar andersom geldt ook: als elders op de Heuvelrug de natuur op slot gaat, zoeken die recreanten de plekken op die nog wél goed toegankelijk zijn. Baarn dreigt dan de overloop te worden voor de hele regio. Daarmee lossen we het probleem van verstoring niet op, maar verplaatsen we het slechts naar onze achtertuin.

Wij pleiten daarom voor een blik die verder kijkt dan de gemeentegrens. Wij zoeken nadrukkelijk de samenwerking met het Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug (NPUH). Laten we toewerken naar een zonering die functioneert voor de hele Heuvelrug. Een integrale puzzel waarbij we het ‘zoet’ (de prachtige natuurbeleving en economische kansen) en het ‘zuur’ (de noodzakelijke beperkingen en parkeerdruk) eerlijk verdelen over de regio.

Alleen zo houden we de natuur vitaal én de steun van onze inwoners vast.

Conclusie

Het UPLG schetst de kaders voor het landschap van de toekomst. De provincie toont daarin lef. Nu is het aan ons om te zorgen dat de menselijke maat niet verdwijnt in de modellen. Een vitaal Baarn is groen en blauw, heeft een economisch gezonde agrarische sector en bossen waar ruimte is voor natuurherstel én voor de 2,5 miljoen recreanten die ons gebied jaarlijks bezoeken.

Dat is de balans die wij de komende tijd moeten gaan zoeken. Na de jaarwisseling spreken we de gemeenteraad bij over wat het UPLG en straks ook de Omgevingsverordening betekenen voor Baarn. Ook vragen we de gemeenteraad in februari om een reactie op de zienswijze die we willen indienen.

De verkiezingsuitslag van gisteren is helder. 📝 Vanmorgen heb ik mij direct gebogen over de politieke realiteit die nu voor ons ligt en de mogelijke coalities geanalyseerd. Mijn analyse levert een complex, maar helder beeld op van de opdracht waar Den Haag voor staat.

De veelbesproken ‘centrumrechtse’ variant (VVD, D66, CDA, JA21) is volgens mijn analyse mathematisch niet-realistisch

❌ Deze optie mist met 75 zetels een meerderheid in de Tweede Kamer. Bovendien lijken de inhoudelijke kloven, bijvoorbeeld op klimaat en Europa, fundamenteel onoverbrugbaar.

Dat betekent dat mijn analyse uitwijst dat er feitelijk maar één reële, mathematische route is naar een meerderheidskabinet in de Tweede Kamer: een brede coalitie van ‘Het Midden’ (D66, VVD, GL/PvdA, CDA). ✅ Deze variant heeft met 86 zetels als enige een startbasis.

Makkelijk is die route absoluut niet. ⛰️ De inhoudelijke verschillen zijn gigantisch, met name op financiën en klimaat, en een meerderheid in de Eerste Kamer ontbreekt.

Toch is dit het moment om niet te focussen op de verschillen, maar op de opdracht. Dit vraagt om uitzonderlijke moed en een groot gevoel van verantwoordelijkheid van deze partijen. 💪

Onze inwoners, hier in Baarn en in de rest van Nederland, hebben nu geen behoefte aan politieke spelletjes. Ze hebben behoefte aan stabiliteit, zekerheid en echte oplossingen voor de grote opgaven waar we voor staan. 🏠 Het is moeilijk, maar onze inwoners verdienen bestuurders die over hun eigen schaduw heen stappen om te werken aan het beste voor Nederland.

Mijn oproep is dan ook: pak deze handschoen op, toon leiderschap en neem de verantwoordelijkheid die de kiezer u gegeven heeft. 🤝

Lees mijn analyse